GLOBALNI HAOS I CRNA GORA: Veliko čišćenje u regionu se nameće kao evropski prioritet

Crna Gora je u poneđeljak na Međuvladinoj konferenciji sa Evropskom unijom u Briselu zatvorila pregovaračko poglavlje 32 – Finansijski nadzor. To je bilo 13. zatvoreno poglavlje od ukupno 33, čime je zaokruženo gotovo 40 odsto pregovaračkog procesa.

Unazad već mjesecima formalni premijer Milojko Spajić i članovi njegove vlade uspjehe u pregovorima sa Evrospkom unijom bjesomučno rabe za politički marketing i reklamiraju pregovaračke podvige kao svoje najveće dostigunće. Činjenica je, međutim, da je Crna Gora daleko od idealnog društveno-političkog momenta – čini se da izvršna vlast nije u stanju da riješi ni najbanalnije probleme, gotovo svakodnevno svjedočimo protestima, blokiranju saobraćajnica, pokušajima destabilizacije potenciranjem identitetskh pitanja… I sve to dok laži i afere (uključujući i one vezane za sex) funkcionera aktuelne vlasti maltene sustižu jedna drugu.

Stoga naše „uspjehe“ na pregovaračkom polju sa EU trebamo posmatrati prije svega sa geopolitičkog aspekta. Evropa je već decenijama uljuljkana u svoj birokratski sistem koji je postao svojevrsni oblik nove evropske religije, oslanjajući se pri tom na Sjedinjene Američke Države (SAD) kao svojevrsnog globalnog zaštitnika njenih interesa. 

Spajić misli da EU zatvara poglavlja sa Crnom Gorom jer je on dobar premijer!?

U višedecenijskoj geopolitičkoj letargiji koja je zahvatila Evropu, region Zapadnog Balkana, iako formalno u interesnoj zoni EU, bio je prepušten na milost i nemilost „uticajima trećih država“, a tu se prije svega misli na Rusiju.

Evropa svhatila da je prepuštena sebi

Činjenica da Crna Gora po ubrzanom modelu krenula da zatvara pregovaračka poglavlja sa EU govori o tome da je Evropa konačno počela da se budi i polako preuzima aktivnu ulogu u regionu.

Jer Evropa je konačno shvatila da je prepuštena sama sebi. I oko toga nema pogađanja. Uzmicanja pred američkim predsjednikom Donaldom Trampom, baš kao i uzmicanja pred njegovim ruskim kolegom Vladimirom Putinom, provalila su na naplatu. Od dosadašnje uzdržanosti Evropa nema šta da kupi. To se u prvom redu odnosi na nenarušavanje odnosa sa Bijelom kućom još od vremena prvog Trampovog mandata. Bio je to tek uvodni aranžman brutalnog omalovažavanja Evrope koji će eskalirati sa novim mandatom predstavnika Republikanske stranke i zvaničnom američkom politikom koja nije ni očešala diplomatsku pristojnost.

Uzmicanja pred američkim predsjednikom Donaldom Trampom, baš kao i uzmicanja pred njegovim ruskim kolegom Vladimirom Putinom, provalila su na naplatu

Tramp se nije ustručavao u davanju prednosti američko – ruskim odnosima. Pa, iako od tog uvažavanja svijet nikad nije vidio bilo kakve konkretne, pozitivne pomake. Najkonkretnije je bilo samo potcjenjivanje Evrope.

Evropske desničarske stranke su uživale. Putin je bio relaksiran. A region Balkana, uz nesebičnu podršku autokratskom režimu Aleksandra Vučića kao samo jedne od loših evropskih procjena, zadržao je sve prerogative faktora nestabilnosti. 

Žmurenje nad Crnom Gorom

Crna Gora je na toj svjetskoj margini zauzela svoje mjesto, a godinama je bila izložena indolentnom stavu Evrope prema unutrašnjim malignim promjenama koje su se dešavale. Evropa je žmurila ili se u najboljem slučaju pravila luda na sve dekadentne elemente prosrpskih i proruskih političkih stranaka u Crnoj Gori, baš kao i nad besprizornom hegemonističkom kampanjom srpske crkve.

I to upravo ignorišući činjenicu da je baš srpska crkva jedina religijska zajednica koja je u srcu Evrope još 1995. godine, u Francuskoj i na sudu u Parizu, optužena za podršku etničkom čišćenju i zločinu genocida u Bosni i Hercegovini, zapravo za najteža djela protiv čovječnosti.

Evropa je zanemarivala i sopstvene zaključke o SPC. Nije se mnogo trudila da djeluje u skladu sa odlukom Evropske komisije, koja je u martu 2022. godine tzv. SPC i zvanično od najviše evropske instance indirektno označena kao “subverzivna organizacija i glavni destabilizujući faktor koji u regionu zastupa ruske interese”.

Suočavanje sa surovom istinom

A onda se Evropa suočila sa veoma praktičnim geostrateškim problemima u Crnoj Gori. Radikalni srpski nacionalizam se šepurio, ohrabren ruskom podrškom.

Na terenu, u Crnoj Gori, predstavu je upriličio Andrija Mandić, počevši od uličnih protesta koordinisanih stranim uticajem sve do imenovanja za predsjednika Skupštine. Mandić se predstavio kao političar koji se odlično snašao u poodavno obavještajno definisanoj ulozi „prozapadnog srpskog nacionaliste“. I njegove role su se nizale…

Bilo je tu i „prve kapi krvi“ i poziva „ratnim drugovima“. Sve do one posljednje prema kojoj je Mandić potpisnik dokumenta o inicijativi za dodjelu Nobelove nagrade američkom predsjedniku Donaldu Trampu.

Tu već čeka nova zanimljivost – Mandić koji koketira sa Evropom, sada podržava Trampa koji je postao maltene veći neprijatelj iste te Evrope nego što je to Vladimir Putin. Bez obzira što su prevare u svijetu politike dostupna kategorija, Mandićeva akcija je veoma simptomatično, potuno neokrnjena prošla ispod radara.

Veliko ćišćenje kao evropski prioritet 

U svakom slučaju, čak i to ide u prilog činjenici da je Evropa prepuštena sama sebi. A i epilogu prema kojem Evropu, čak i u Crnoj Gori, očekuje mnogo neodložnog posla. Ovo se u prvom redu odnosi upravo na uporna destabilizaciona stremljenja prosrpskih stranaka u crnogorskoj vlasti koje na razne načine doprinose državnoj nestabilnosti. Ili bar ozbiljno doprinose usporavanju procesa integracija. Konkretna podrška proevropskim snagama u Crnoj Gori, nasuprot raznim naporima ovdašnjih i u vlasti uhljebljenih poslušnika srbijanskog predsjednika Vučića, već sada se smatra krajnje neophodnom. Naravno, ukoliko Evropa stvarno želi da pridobije Crnu Goru u trenutnom ratu svih protiv svih koji se odvija na globalnom nivou.

U prilog promjenama u svijetu ide i nova Nacionalna odbrambena strategija SAD, prema kojoj američka odbrana daje prioritet sopstvenoj zemlji, zapadnoj hemisferi i indo – pacifičkom regionu, dok se Evropa, prema pisanju Defence24, sve više tretira kao područje od sekundarnog značaja.

Veliko čišćenje se nameće kao evropski prioritet, a u tom procesu region Zapadnog Balkana mora postati teren gdje će Evropa aktivno zastupati svoje interese. Jer EU sada više ne mora da brine samo o „malignom ruskom uticaju“, već i o postupcima dojučerašnjih prekookanskih saveznika, koji u globalnoj konfrontaciji sada nastupaju kao oponenti Evrope.

Redakcijski komentar