„Narodna sloga“ po ukusu Beograda: Botun, prva bračna noć Abazovića i Kneževića

Piše: Nikola Popović

Botun je od lokalne ekološke teme prerastao u politički detonator. Ali u toj eksploziji na političkoj sceni Crne Gore najupadljiviji signal nije spor oko postrojenja i kanalizacije, već nova “hemija” između Dritana Abazovića i Milana Kneževića. Hemija koja nastaje iz rečenica — a rečenice su u politici često prva faza dogovora.

Jer, kad dva politička aktera počnu da koriste isti okvir, iste brojke i istu simboliku, to više nije slučajna podudarnost. To je poruka publici: “Mi smo na istoj strani narativa.” A narativ je u Crnoj Gori često jači od činjenica.

Botun: dva sata, jedna konstrukcija

Komunalne službe ušle su u Botun krajem prošle godine, tačnije 30. decembra u ranim jutarnjim satima. U javnosti se odmah hvata datum i oznaka “03:56”, pa se od toga pravi legenda: “akcija u 4 ujutru”.

Uprava policije naknadno saopštava da su službenici “oko 6.30 časova” upućeni na lice mjesta po zahtjevu Komunalne policije (asistencija u službenoj radnji) i da među privedenima nije bilo maloljetnika.

Potom kreće folklor koji se pretvara u politički proizvod: licitira se brojkama “500”, “600”, “preko 600 policajaca”. Predsjednik Opštine Zeta Mihailo Asanović tvrdi “preko 600”. Knežević prvo govori “oko 500”, pa kasnije “oko 600”. Zvanična potvrda te brojke, koliko je javnosti dostupno, nikad nije došla, iako je svima jasno da taj broj nije bio ni probližno blizu 600.

Trenutak kada se koordinacija vidi golim okom

Na Botunu je DNP gurao priču o “represiji nad narodom” i “hapšenju maloljetnika”, uz bombastične cifre i simboliku “4 ujutru” i “600 policajaca”. A onda Dritan Abazović preuzima taj folklor i potpisuje ga autoritetom bivšeg premijera, uz osjetno intenziviranje njegovih javnih nastupa:

“Povesti 600 policajaca na jedno selo… u četiri sata ujutru”, rekao je Abazović nakon policijske akcije u Botunu koja nije bila ni približno brutalna kao ona koju je on kao potpredsjednik Vlade za bezbjednosni sektor naložio na Cetinju u septembru 2021. godine.

Dritan kritikuje policijsku akciju u Botunu, a zaboravio je 5. septembar 2021.

To je ključna rečenica. Jer Abazović tu ne nastupa kao korektiv, nego kao pojačalo. Ne ponaša se kao neutralni posmatrač, već kao distributer tuđeg narativa koji DNP-u savršeno leži. Bivši premijer preuzima ulogu verifikacije narativa DNP-a i Milana Kneževića, kako bi mu pomogao da makar malo ublaži katastrofalan poraz koji je doživio u “bitci za Botun”.

“Ljubav” se kuje u tri rečenice: od “moralnog” do “dopada mi se”

Jako su važne “sitnice” iz januara i februara, jer otkrivaju pravac:

Abazović je početkom januara govorio o Kneževiću uz kritiku, ali ubacivao je pri tom kompliment koji u crnogorskoj politici ima posebnu težinu: “Knežević je moralan čovjek…”

Nakon toga, sredinom februara Abazovićev ton prelazi u normalizaciju: “moja iskustva sa Kneževićem nijesu negativna” – uz gest “dobrodošlice” u opozicione klupe, da bi samo nekoliko dana nakon te izjave otišao i korak dalje: “Dopada mi se…” – to što Knežević komentariše sve što ukazuje na korupciju.

To nije lapsus. To je pokušaj političke rehabilitacije Kneževića pred dijelom sve brojnije publike nezadovoljne radom Vlade Milojka Spajića – bez otvorenog priznanja i uz pokušaj prikrivanja da se u pozadini stidljivo gradi novi opozicioni front.

Beograd u pozadini: Vučić, Vulin i rukopis službe

U ovom paketu ne može se zaobići Beograd.

Da li Vučić gleda da upari svoj resurs sa bivšim resursom Dritanom?

Srpski autokrata Aleksandar Vučić se u Botun epizodi javno oglašava podrškom Kneževiću, a Knežević mu javno zahvaljuje. Njihovi odnosi se godinama u javnosti opisuju kao bliski.

Bivši šef srpske BIA-e Aleksandar Vulin je ranije javno targetirao Abazovića propagandnim rječnikom, pominjao “pojačanu kontrolu” i spuštao ga uvredama kao što su “šibicar“ i slično. Takve poruke nijesu folklor, već signal kako beogradski centri moći gledaju na saradnike u Crnoj Gori: kao na potrošnu robu – etiketa danas, prepakivanje sjutra.

S druge strane, Knežević nikad nije krio političku bliskost sa Vučićem, a Botun je dao novi “medijski moment” – javne poruke podrške i javne zahvalnice.

I baš tu se sklapa slika koju mnogi danas čitaju ovako: Beograd (BIA) pokušava da upakuje “narodnu slogu” — da se spoje dvije uloge, dva segmenta biračkog tijela i jedan cilj: preuzeti opozicioni mikrofon u Crnoj Gori. Nazovimo to “projektom”, “operacijom” ili “režijom” — suština je ista: sinhronizacija svih dostupnih snaga.

Ukradeni glasovi: kako radi model “dva lica, jedna kasa”

U ovom modelu trik je jednostavan:

Jedan treba da izgleda kao “crnogorska” alternativa. Drugi kao “srpska” alternativa.

Zajedno hvataju sve koji su nezadovoljni vlašću Milojka Spajića i Andrije Mandića, kao i opozicionim djelovanjem trenutno anemične DPS opozicije. A onda, kad dođe postizborna matematika, glasovi se usmjeravaju ka istoj, već viđenoj ideološkoj osi: prosrpsko/crkvenom političkom jezgru.

To je stara tehnika, nova ambalaža i neka nova “narodna sloga”. Ne pomirenje društva, nego prepakivanje birača.

I tu nastaje teza koja se danas nameće kao zaključak: da Vučić, navodno preko BIA i beogradskih medijskih kuhinja i njihovih sve brojnijih ispostava u Crnoj Gori, “približava” svoje crnogorske adute pred parlamentarne izbore 2027. – dvije figure koje javno glume suprotnosti, a u praksi sve češće govore istim jezikom spina.