Svetosavsko skretanje salonskih evropejaca

Piše: Balša Knežević

Crkva Srbije, glavna operativno-ideološka poluga „srpskog sveta“ poznata pod akronimom SPC, ima apsolutnu naklonost državnog vrha od avgusta 2020. godine kada su „oslobodioci“ preuzeli vlast u Crnoj Gori. Osim naklonosti sve tri „oslobodilačke vlade“ koje su u SPC “sipale” i još uvijek „sipaju“ šakom i kapom, na listu podržavalaca ove organizacije upisala se i opoziciona Demokratska partija socijalista (DPS).

Ova partija krajem prošle godine glasala je za budžet Opštine Budva, što bi bilo apsolutno na mjestu da u budžetu ne postoji kontroverzna stavka kojom se crkvi Srbije odobrava donacija od milion eura za izgradnju još jedne operativne baze na teritoriji ove opštine – hrama Svetog Marka.

Odbornik u SO Budva i generalni sekretar DPS-a, Nikola Milović, objasnio je zašto je njegova partija glasala za budžet Budve:

“Jasno saopštavam podržaćemo budžet, uključujući i stavku za izgradnju pravoslavnog hrama, jer nijesmo antivjerska stranka”, poručio je Milović.

Milović poručio da “DPS nije antivjerska stranka”, pa častio milion eura antidržavnu organizaciju koja nema veze sa vjerom

U posljednjih pet godina crkva Srbije je učvrstila status države u državi i obilato je naplatila politički doprinos koji je imala u promjeni vlasti, desekularizaciji države i pokušajima da se put Crne Gore trasira ka integraciji u ”srpski svet”. SPC je bila siva eminencija u dvije „oslobodilačke“ vlade na čelu sa vjerskim ekstremistom Zdravkom Krivokapićem i potpisivačem „temeljnog ugovora“ Dritanom Abazovićem, a sada ima veoma jak uticaj i na vladu formalnog premijera Milojka Spajića.

Po svemu sudeći, mladi kadrovi iz DPS-a, nedorasli za istinsku političku borbu koja se temelji na principima, okrenuli su se crkvi Srbije jer su je prepoznali kao veoma značajan politički faktor, koji im eventualno može pomoći da ostvare svoj jedini cilj – povratak na vlast bez mnogo muke i borbe.

Podrška DPS-a nakon koje je SPC dobila još jedan milion je samo nastavak političkog srljanja ove partije posljednjih nekoliko godina od kad su u opoziciji. To srljanje sada poprima razmjere apsurda. DPS sa jedne strane želi da ima monopol nad crnogorstvom i predstavlja se kao promoter evropskih vrijednosti, a u isto vrijeme čašćava milionom organizaciju koja je osnovna poluga antievropske, anticrnogorske i „srpskosvetovne“ politike!?

Ovoga puta su dobili milion zahvaljujući DPS-u

DPS je u Budvi maltene glasala sama protiv sebe, produbivši agoniju svog opozicionog djelovanja. Ali na osnovu onoga što smo vidjeli proteklih godina, postalo je jasno da ova partija samo formalno igra ulogu opozicije, a otpor koji pružaju režimu svodi se na mlake floskule, dok u potpunoj pasivnosti očekuju da se trenutna vlasti uruši sama od sebe.

U iščekivanju da im se nekako magično ponudi da se vrate u vladajuće strukture, omiljena aktivnost mladih DPS-ovaca je kuknjava zapadnim ambasadama, što je kulminiralo u oktobru prošle godine, kada su iz ove partije predali takozvani non-pejper zvaničnicima i predstavnicima Evropske komisije, Evropskog Savjeta, Evropskog parlamenta i tink tenk organizacijama u Briselu. Ovaj dokument tiče se stanja u Crnoj Gori i regionu, a u njemu su navedena sva opšta mjesta o problemima koja proživljava država pod upravom „oslobodilaca“.

I dok kukaju zapadu, njihovi visoki funkcioneri i dalje vuku hipoteku prošlosti koje ne mogu da se oslobode, o čemu svjedoči i činjenica da su predmet istraga SDT-a. Predsjednik Danijel Živković saslušan je u decembru Specijalnom državnom tužilaštvu (SDT) kao svjedok u postupku protiv kontroverznog biznismena Aleksandra Aca Mijajlovića koji se povezuje sa klanom BEMAX. Osim Živkovića, saslušan je i funkcioner DPS-a Miloš Nikolić.

Miloš Nikolić, Danijel Živković i njihov saradnik Aleksandar Mijajlović

Saslušanja u SDT-u su samo dokaz da DPS i dalje trpi političku štetu zbog nekoliko ljudi iz vrha partije koji su bili, ili i dalje jesu povezani sa kriminogenim strukturama čiji je osnovni cilj bio da preuzmu monopol nad crnogorstvom i evropejstvom, isključivo zbog lične koristi. Takva praksa predstavlja jednu od najtežih hipoteka prošlosti koje „mlado“ rukovodstvo DPS-a treba da se oslobodi, što očigledno nijesu u stanju da urade.

Umjesto popravljanja grešaka iz prošlosti, mnogo aktivnijeg opozicionog angažmana i konkretizovanja političkog djelovanja, DPS se izgleda odlučio da oproba „oslobodilački“ model i zaigra na kartu približavanja crkvi Srbije.

Osim što neskriveno negira pravo Crne Gore i Crnogoraca da postoje, SPC je više puta od EU označena kao subverzivna organizacija i glavni destabilizujući faktor koji u regionu zastupa ruske i velikosrpske interese. Stoga je krajnje začuđujuće što „proevrospki“ DPS koji se predstavlja kao zaštinik nacionalnih interesa Crne Gore, omogućava crkvi Srbije da od države koju negira dobije još jedan milion. U tom činu se ogleda sav apsurd političkog lutanja DPS-a – dok podržava crkvu Srbije, u isto vrijeme žele da se predstave kao bastion crnogorstva i evropskih vrijednosti.

Po svemu sudeći, u pitanju je nastavak politike srljanja salonskih opozicionara koji čekaju da ih zapadne ambasade vrate na pozicije vlasti, ne zato što to zaslužuju, nego zato što očigledno misle da su najbolji „manekeni evropskih vrijednosti“ koje suštinski ne poštuju i ne zastupaju. Makar misle da su bolji “Evropejci” od Raja Mandića u svakom slučaju. Makar za sad…