PIPUN ZAGLAVIO U LIČNOJ GUŽVI U SAOBRAĆAJU: Pitanja koja ozbiljno narušavaju iskrenost protesta

Destabilizacija Glavnog grada i države koja je započela na signal iz Beograda, a terenski koordinisana od strane prvog Vučićevog poslušnika Milana Ćaci-Pipuna Kneževića, sada je na autopilotu.

Lideru Demokratske narodne partije (DNP) koji se nedavno vratio u svoju opozicionu zonu komfora, bilo je dovoljno da uloži malo propagande, isprepada narod pričama o toksičnom otpadu, smradu i raznim drugim negativnim posljedicama koje nosi kolektor. Sada se protesti u Botunu odvijaju po automatizmu, a čini se ni da organizatori više ne znaju zašto tačno protestuju.

Mještani Botuna okupili su se i jutros ispred gradilišta postrojenja otpadnih voda i poručili da „od danas radikalizuju proteste i to tako što su počeli blokadu od šest sati ujutro do 12 sati“. Za to vrijeme neće dozvoliti da radnici uđu na gradilište.

Predsjednik DNP-a Knežević kazao je prošle sedmice da je njihov cilj da vlast padne, te poručuje da će biti uz Botunjane do kraja. Vučićev Ćaci-Pipun se ovom rečenicom ofirao, priznavši eksplicitno da mu cilj od starta nije bio da zaštiti građane od navodnog zagađenja koje donosi postrojenje u Botunu, već destabilizacija i smjena vlasti. Dakle isključivo politička priča.

Botunjani ga ne zanimaju, Pipun se od starta držao samo političko-destabilizatorske agende

Pitanja koja narušavaju iskrenost protesta

A kad smo već kod političkih motiva i Vučićevog čovjeka broj jedan, nameće se jednostavno pitanje – pa, đe je Milanče? Ovo je samo jedno od pitanja koja ozbiljno narušavaju iskrenost protesta protiv izgradnje postrojenja za prečišćavanje otpadnih voda. Jer nakon što je popalio Botunjane i još ponekog mještanina Zete horor pričama o kolektoru, njegovo interesovanje po pitanju protesta je splasnulo. Ili ga uopšte nema na protestima ili je od kolovođe i predvodnika u dizanju tenzija postao tek uzgredni i neprimijetni posmatrač.

Uz to, ozbiljnost je u realnom problemu jer sve prethodne optužbe o štetnosti kolektora i raznim uznemirujućim pretpostavkama koje su predstavljale inicijalne razloge za proteste su bezrezervno propale. I to ponajprije iz razloga koji govore u prilog neznanju, a onda i primitivizmu.

Od svih neprijatnih mirisa ili štete koju bi prouzrokovala spalionica, a onda i kancerogenog otpada kao ultimativne ponude jedne besmislene opstrukcije, prešlo se na ostatke političkog angažmana poslanika Milana Kneževića o srpskom jeziku, zastavi, himni…Ili bar svemu onome što se taj političar sjetio da lansira u svom partijskom fijasku i karijernom sunovratu. Sada govori i o obaranju vlasti… Očekivan razvoj događaja.

Botunjani od protesta zbog kolektora, došli do zahtjeva za promjenu vlasti

Od razgraničenja do pitanja državnog suvereniteta

Sada je na red došlo razgraničenje teritorije Zete i Podgorice. Ili bi, prema ostacima Kneževićeve politike koja je svojevremeno bila imenovana kao Vrhovna komanda, valjda trebali istog časa da pređemo na pitanje državnog suvereniteta?

Pa, đe je Milanče? Činjenično, stiče se utisak da je lider prosrpske partije koja se nalazi na čelu Opštine Zeta zaglavio u nekoj svojoj ličnoj gužvi u saobraćaju, odrt u poslušnosti svom beogradskom nalogodavcu, potrošen u beogradskim zabavno rekreativnim emisijama i nepovratno oštećen „bratskim“ dogovorom sa dojučerašnjim saborcem Andrijom Mandićem. Činjenično, ostala mu je tek jedna nevelika grupa pratilaca koja u posljednja dva mjeseca obilazi gradilište budućeg kolektora i stvara atmosferu uvijek mogućeg incidenta. Pipunu je to sasvim dovoljno. Važno je da tenzije tinjaju.

Samo spominjanje ideje o teritorijalnom razgraničenju predstavlja niz loših regionalnih uspomena.

Na pol poziciji su balvani. A onda bi već moralo da se nađe mjesta za „dešavanje naroda“, političare niotkuda, revolt izgrađen na besmislicama interesnih grupa, ličnim frustracijama i sitnim profitima. Nedostaju još samo slike Milića od Mačve koje bi i sada išle kao alva…

Čekaju se još samo mape neke nove SAO Zeta.

Posljednje uporište opstrukcije 

Tako je produkcija „botunskih protesta“ postala posljednje uporište opstrukcije evropske integracije države Crne Gore. A jedna retrogradna politika ponovo zakucala na vrata najčuvenije i najproduktivnije opcije besmislenosti – teritorijalno razgraničenje.

Pa, đe je Milanče? Najveći galamdžija sa botunskih protesta krajem prošlog decembra ostavio je prilično megalomansko nasljeđe svojim izvođačima radova na terenu.

Suočen sa sopstvenim političkim fijaskom, suočava se i sa ličnom perspektivom da će biti zabavan još samo dokoličarima ispred seoske prodavnice. Činjenično, to je jedina perspektiva koja je realna kao budućnost njegove političke karijere.

Redakcijski komentar