„Junaci“ i „sveci“ srpskog sveta

Piše: Balša Knežević 

Nije bilo potrebno mnogo da bi sva pritajena kolektivna nacionalistička žeđ za prolivanjem krvi, uz neizostavnu glorifikaciju okorelih zločinaca, izmiljela iz mračnih podruma patologije na površinu onoga što danas nazivamo „srpski svet“. 

Povod da velikosrpska, odnosno kako je danas poznata srpskosvetovna ideologija, ponovo ispolji svoju suštinu utemeljenu na zločinu i prizivanju novih krvoprolića, je smrt Ratka Mladića – najvećeg zločinca na prostoru Evrope od vremena nacističke Njemačke. 

Umjesto da smrt monstruma koji po količini počinjenih zlodjela može da se stavi rame uz rame sa Himlerom, Hesom ili Ajhmanom, stavi tačku na velikosrpsko glorifikovanje genocidne ideologije, ono joj je izgleda dalo samo dodatni stimulans. 

Srpski tabloidi bliski Aleksandru Vučiću oplakuju smrt „heroja“, pseudointelektualci i političari otvoreno žale zbog njegove smrti, a država Srbija najavljuje sahranu uz najveće državne počasti. Ono što, međutim, najviše zabrinjava je što i politička alternativa oličena u „studentima“, dominantno gaji isti sentiment prema „srBskom heroju“, generalu koji se borio za „srpsku stvar“ promovišući ideologiju „krvi i tla“. 

Sahrana sa državnim počastima za zlikovca

Pale evropske maske 

Tuga nakon smrti zlikovca Mladića očekivano je prevazišla granice Srbije, i proširila se na teritorije koje su projektovane kao djelovi „sprskog sveta“. Pa je tako u Crnoj Gori beogradski podanik Milan Knežević javno lelekao zbog smrti okorelog zločinca, dok mu je u patetičnim žalopojkama tercirao izbljuvak beogradske obavještajno-propagandne, tabloidne scene Vladislav Dajko Dajković. 

Jučerašnji događaj poslužio je da još jedna vedeta „srpskog sveta“ koja se u posljednje vrijeme krije iza evropejske fasade, razotkrije da nije odustala od baštinjenja genocidne velikosrpske ideologije „krvi i tla“.

Salonski evropejac u pokušaju Andrija Mandić izrazio je juče u svoje ime i u ime svoje partije Nove srpske demokratije (NSD), saučešće povodom smrti pravosnažno osuđenog ratnog zločinca Ratka Mladića. Saučešće je izrazio njegovom sinu, i time je zapečatio svoju političku sudbinu kada je u pitanju naklonost Evropske unije (EU). Jer nakon ovakvog čina sva evropska šminka koju je uporno mazao na svoje neočetničko-velikosrpsko lice, istopila se u jednom trenutku.

Andrija Mandić – evropske maske su pale

Dijagnoza terminalne bolesti društva

Ipak, sve ove žalopojke za monstrumom kakav je zasigurno bio Mladić, ne treba posmatrati sa ogorčenjem i revoltom, što je možda u ovom trenutku i opravdano. Prije svega treba sagledati dublji apsekt pojave koja može da se okarakteriše samo kao nacionalna patologija. Jer glorifikacija lica koje je počinilo najgnusnije zločine, najava sahrane uz sve državne počasti i njegovo proglašavanje za heroja, ne predstavlja ništa drugo nego dijagnozu jednog društva koje se polako razlaže u kisjelini genocidne ideološke perverzije.

Sve one koji smatraju da je ovakva ocjena pretjerana treba pitati – zašto najveći dio srpskog življa na području svih teritorija označenih imaginarnim projektom „sprski svet“ glorifikuje „Kasapina iz Bosne“?

Da li je to zato što je Mladić obećao da će ispraviti ono što je smatrao istorijskom nepravdom, protjerati uljeze, odnosno muslimane, sa srpskih terotirija i potom izgraditi etnički čistu državu iz svojih snova?

Da li je herojski podvig to što je ovaj okoreli zlikovac, zadojen mržnjom i domaćom brljom naređivao da se tokom opsade Sarajeva koja je trajala 1.425 dana, rekretivno ubijaju civili i vrši teror nad nesrpskim stanovništvom? Da li je herojski čin to što je do kraja opsade Sarajeva, oko 13.000 ljudi bilo je ubijeno granatama ili snajperskim mecima, dok je gotovo svaka zgrada u gradu bila oštećena ili uništena.

Zaštitnike lika i (ne)djela generala srbende treba pitati i za Srebrenicu. Da li je herojski čin to što je za samo nekoliko dana ubijeno oko 8.000 muškaraca i dječaka. Bili su vezani, sa povezima preko očiju, a potom strijeljani. Neki su imali svega 12 godina, dok su drugi bili u kasnim sedamdesetim, a najmlađa žrtva ovog genocida bila je stara svega nekoliko sati…

Za većinu Srba Mladić je heroj

„Heroj“ 

SrBski heroj Mladić je nakon počinjenih monstruoznih zločina postao simbol poraza Srbije, koja je izgubila sve ratove na prostoru bivše SFRJ. Živio je godinama u bjekstvu i krio se kao zadnja pizda u strahu da se suoči sa pravdom. Uhapšen je 26. marta 2011. godine u Lazarevu, selu kod Zrenjanina, a prema svjedočenju tadašnjeg srpskog tužioca za ratne zločine Vladimira Vukčevića veliki srBski heroj Ratko Mladić prilikom hapšenja pokušao je da se sakrije – iza vrata!? 

„Herojski“ se držao i pred sudom u Hagu, kada je ridao, zapomagao i kukao kako uslovi boravka u zatvoru nijesu prilagođeni njegovim standardima. Takav nivo kukavičluka i snishodljivosti nije pokazivao dok se sadistički iživljavao naređujući i odobravajući mučenja, silovanja i ubijanja hiljada ljudi. 

To što se kolektivno srBstvo diglo da oda počast takvom patetičnom monstrumu ne treba da čudi, jer je velikosrpska ideologija zasnovana na svetosavlju čiji „sveci“ su u suštini bili samo duhovno-ideološki inspiratori zločina. 

„Svetac“

Najbolji primjer toga je bivši šef crkve Srbije Gojko Stojčević, poznatiji po operativnom imenu patrijarh Pavle. Ovo lice srpska propaganda uporno nastoji da predstavi kao sveca i reprezenta istinskog hrišćanskog učenja, iako se radi samo o još jednom huškaču Srba na odbranu ”svetog srpskog tla”.

U avgustu 1994. godine Pavle je imao ”turneju” po “Republici Srpskoj” i oštro agitovao protiv prihvatanja plana Kontakt grupe i svakog drugog sličnog sporazuma. Srpska pravoslavna crkva je tada još uvijek zastupala čvrstu poziciju stvaranja “velike Srbije“ i svako odstupanje od tog cilja za nju je bila “izdaja nacionalnih interesa”.

Vidovdan 28. jun 1995. godine Sokolac neposredno pred genocid u Srebrenici: Patrijarh Pavle – čovjek kojeg je svetosavska propaganda željela da predstavi kao sveca, blagosilja ratne zločince Radovana Karadžića i Ratka Mladića

Krstareći po etnički očišćenim područjima BiH, Stojčević je držao “opela”, “parastose” i liturgije “srpskim žrtvama” i u svojim “besedama” iznova podsjećao na “genocid nad Srbima”. Patrijarh pri tom, kako su pisali mnogi regionalni i svjetski mediji, nije vidio rijeke krvi nesrpskog stanovništva koje su tekle i nije se sablažnjavao nad masovnim klanjima.

Turneja je kulminira posjetom Palama 14. avgusta 1994. godine, gdje patrijarh blagosilja Radovana Karadžića i Ratka Mladića, lomi s njima pogaču i drži liturgiju. Pavle je i na Vidovdan 28. juna ratne 1995. godine u opšini Sokolac u BiH držao govor uz Mladića i Karadžića koji su 11. jula krenuli u realizaciju srebreničkog genocida. Time je praktično dao duhovno-ideološko opravdanje dvojcu zločinaca koje im je poslužilo kao neka vrsta religiozno-mističnog povoda za genocid u Srebrenici – najveći zločin na teritoriji Evrope nakon Drugog svjetskog rata.

Ne vidi se svijetlo na kraju tunela

Mainstream Srbija je nepovratno utonula u kaljugu zločinačke ideologije „krvi i tla“ i čini se da ko god preuzme političku vlast ne može da se otrgne od tog ideološkog mraka.

Tužno je što, kako je već navededno u tekstu, i politička alternativa Srbije oličena u „studentskoj listi“ ne odstupa od zločinačko-zilotske matrice čiji je Mladić bio metafora.

Studentski protest u Beogradu – fali im samo slika Mladića i Karadžića

Na njihovim skupovima prisutni su svetosavska koreografija, krstače, simboli bolesnog nacionalizma, a dodatna pogodnost za novo bujanje velikosrpske ideologije je i činjenica da je ta generacija u najboljim godinama za indoktrinaciju.

Uostalom, i za studente i za okorele radikale ili sad naprednjake, kao i njihove političke podguzne muve u Crnoj Gori, patrijarh Pavle je svetac, a Ratko Mladić heroj. I to je sve što treba da znamo o ideologiji koja nije uspjela da ostvari projekat Velike Srbije, a sada sahranjuje ono malo što je od Srbije ostalo kroz imaginarni projekat „srpski svet“.