Kakvo bi to tek pomirenje bilo…

piše: Željko Vukmirović

Mora biti da je sve ovo od teških udaraca kojih se naprimao tokom karijere. Nema druge. I mnogo veći asovi su izudarani u svojoj profesiji, neke je baš satrla ambicija, neki su samo poslije bauljali unaokolo, neki samo bili izgubljeni. Tako da ni Andrija Mandić nije bolje prošao. I to je jedino pomirenje s kojim današnji Rajo Evropa može da izađe na crtu. 

Mada, nevolja se dala naslutiti. I to još onomad kada je do crnogorske javnosti doprla vijest da je dobio titulu četničkog vojvode. Bilo je to 2007. godine. Ono što je cijelu priču provalilo kao najobičniju sprdnju u startu je da je tu titulu, tada, dobilo još 14 lica. Praktično, Andrija Mandić je ostao uskraćen za jedinstvenu slavodobitnu kombinaciju, nije se baš previše hvalio, a njegovi su poslije sredili da se Rajovo ime malo bolje promoviše od imena jednog podgoričkog takstiste ili jednog kolašinskog pjesnika koji su takođe tom prilikom postali četničke vojvode. 

No, nevolja nikad ne putuje sama. Sljedeći put je pao pod udarcima jednog Vikiliks otkrića. Naime, u depeši Ambasade SAD upućene Vašingtonu Mandić je predstavljen kao „prozapadni srpski nacionalista“ koji je uvjeravao službenike američke ambasade da je pokušao da ubijedi članstvo svoje partije da podrži učlanjenje u NATO. Nakon te fore koja nije prošla, Rajo se veoma savitljivo vratio na fabrička podešavanja, izdvajajući samo Rusiju i Srbiju za prijatelje i navodeći da će Crna Gora biti prva zemlja koja će napustiti Alijansu. 

Nešto kasnije je pečatirao svoje gubitničke tvrdnje čuvenim izjavama da je „Crna Gora na ivici građanskog rata“, a i pozivima ratnim drugovima iz ’91. i ’99. „da budu spremni“. 

I taman kad bi čovjek pomislio da mu je dosta svih političkih poraza koja je preživio, na red su došle litije, pod budnim okom Evrope rasprodate kao sloboda govora. Rajo je izabrao tiši put. Samo se malo sklonio u stranu biranim marionetama Beograda i srpske crkve, preživio par godina u relativnom „tihovanju“, pa istrčao na predsjedničke izbore. Težih posljedica tog poraza spasio ga je samo do tada neviđeni diletantizam novajlija u vlasti. A onda je već sa raznih pozicija iz „dubine“ uspio da bez većih problema iskreira svoj uticaj. Naravno, za to mu je bio preko potreban srpski predsjednik Vučić, redovna putovanja za Beograd, sposobnost beskrajne servilnosti i mjesto u redu pred blagajnom koju je samo za crnogorske profesionalne Srbe formirao baš taj Vučić.

Danas su ta vremena daleko iza Raja. A i taj Vučić. Za Raja, totalno suvišno bavljenje tuđom mukom. A i Rajo zna da bude praktičan. Lagani prelaz na Satlera, pa onda još ugodniji na Martu Kos. 

Sada je na redu ideja pomirenja. I promocija te opcije kao trenda. I to samo malo nakon revije sezonskih incidenata provociranih od strane srpske crkve, ponovo Gornjeg Zaostra, ponovo četničkog slavlja. Vele, „Rajo šalje snažnu poruku“. I još nešto o nekakvoj deklaraciji o pomirenju, te zajedništvu u evropskoj Crnoj Gori. Nego, biće da je sve to od teških udaraca kojih se naprimao tokom karijere. Nema druge. 

Cijeloj priči nedostaje još samo da ta Evropa totalno poludi, zaglavi u nekoj žestokoj šizofreniji, primi se na ovu predstavu i zaboravi sve ideje „srpskog sveta“ koje su nam se uvaljivale po životima u zadnjih nekoliko decenija. 

Kakvo bi to tek pomirenje bilo…