U slavu stabilokratije i nove evropske fašizacije

Piše: Balša Knežević

Ko god je potajno očekivao da će prva velikosrpska perjanica i zastupnik genocidne politike Andrija Mandić juče biti smijenjen sa pozicije predsjendika Skupštine, taj je ili naivan, ili potpuno neupućen u političke prilike u Crnoj Gori. 

Jučerašnja sjednica parlamenta na kojoj se raspravljalo i glasalo o razrješenju Mandića zbog upućivanja saučešća povodom smrti presuđenog ratnog zločinca Ratka Mladića, može da se okarateriše samo kao farsa. Nakon što je farsa završena, a posao otaljan aktuelna vlast može da nastavi da ispunjava naloge zapadnih ambasada u pohodnu na sveti eurointegracioni gral. 

Kao i nakon skandala 24. septembra kad Mandić nije ni dozvolio da počne sjednica na kojoj je trebalo da bude utvrđeno da li ima kvoruma za raspravu i glasanje o njegovoj smjeni, i sada svi ponavljaju jedno te isto, upirući prste na aktere aktuelne vlasti. Opozicija i javnost ih prozivaju kako su „izdali evrospke vrijednosti“ i „podržali genocidnu ideologiju“.

Andrija Mandić “disciplinovao” vladajuću većinu

Ogoljeno stanje

Naravno da je notorna činjenica da je Mandić „disciplinovao“ većinu da ne bi došao u situaciju u kojoj je bio u septembru kada je strijepio za svoju poziciju. Očigledno je i da je Mandić juče zvanično postao prvi čovjek aktuelne vlasti koji maltene rukovodi voljom poslanika Pokreta Evropa sad, Demokrata, SNP-a, ali i opozicionog DNP-a i albanskih partija. 

Takođe je postalo jasno da je aktuelna vlast ukorijenjena u klijentelizmu i ljubavi prema foteljama, kao i da im ne smeta glorifikacija velikosrpske genocidne ideologije samo da bi tu istu vlast sačuvali. 

Istina je da smo opet mogli da svjedočimo da među partijama manjina postoje politički „džokeri“ koji su uvijek spremni da podrže velikosrpstvo i četništvo. Kao simbol takvih političkih snaga juče se iskristalisao potpredsjednik Skupštine Nikola Camaj koji je, kako je saopšteno iz DPS-a, bio protiv smjene Mandića. Ranije, odnosno 24. septembra, samo je čekao u hodniku… Camaj će zato zauzeti počasno mjesto u istoriji političkog beščašća uz Dritana Abazovića kao još jedan „albanski četnik“ koji je spreman da odigra za „srpski svet“ kada je to potrebno.

Nikola Camaj uz Mandića i četničku, fašističku politiku

EU i sklonost ka stabilokratiji

Međutim, zbog servilnosti prema Briselu i njihovim eksponiranim aparatčicima, malo ko od političkih partija u Crnoj Gori će otvoreno reći ko je glavni krivac za ovakve trule kompromise i licemjerje koji su doveli do toga da bez ikakvih posljedica prođe glorifikacija genocindne ideologije. 

Mandić je sam po sebi niko i ništa, političar-mediokritet, čija se glavna politička „vrlina“ ili sposobnost svodi na lukavstvo i ogoljeni primitivni utilitarizam, makjavelističkog prizvuka, bez ograničavanja principima i ideologijom. 

Ono što Mandiću daje političku snagu jeste patološka težnja evropskih aparatčika ka održavanju stabilokratije i netalasanju. Jer svima je već jasno da se evropski moto za države Zapadnog Balkana odavno svodi na maksimu – samo da ne bude sukoba i da slušaju naloge, sve ostalo će se nekako ispeglati. 

Upravo je situacija sa Mandićem „ispeglana“ od strane trećerazrenih evropskih aparatčika. Ambasador Evropske unije u Crnoj Gori Johan Satler neposredno prije jučerašnje sjednice Skupštine razgovarao je sa predstavnicima vlasti i opozicije. Nakon toga u izjavi za javnost pozvao je vlast i opoziciju „da kroz dijalog i kompromis obezbijede ispunjavanje ključnih obaveza na evropskom putu“. U prevodu – naredio im je da ne talasaju i da rade kako im se kaže.

Andrija Mandić i Johan Satler: Za stabilokratiju i povratak fašizma!

Sličnu, ako ne i istu poruku, evropski zvaničnici su uputili samo dan prije glasanja o inicijativi za smjenu Mandića, u Briselu na Međuvladinoj konferenciji sa EU, kada je Crna Gora zatvorila još tri poglavlja. 

Mandić – probni balon za fašizaciju Evrope?

Dakle, Evropi očigledno ne smeta što okosnicu vlasti u Crnoj Gori čine predstavnici velikosrpskog fašizma i genocidne politike, a nekada to ipak nije bio slučaj, pored svih stabilokratskih tendencija Brisela. 

Stoga treba postaviti pitanje, da li Evropa podrškom koju pruža Mandiću, priprema put za formiranje sličnih vladajućih koalicija u ključnim članicama Evropske unije, gdje će okosnicu vlasti činiti ultradesničarske partije koje otvoreno koketiraju sa fašizmom? 

Ovo pitanje je i te kako opravdano, jer je izvjesno da je Evropu zahvatio jak ultradesničarski talas koji je može odvesti u novu fašizaciju. O tome najbolje govore primjeri iz Njemačke i Francuske – dvije zemlje koje predstavljaju politički i ekonomski temelj EU. 

Marin le Pen i lideri AfD-a

U Njemačkoj ultraesničarska Alternativa za Nemačku (AfD), čiji funkcioneri na svojim nalozima na društvenim mrežama objavljuju karte „Velike Njemačke”, ostvarila je istorijske rezultate i zabilježila dominaciju na pokrajinskim izborima u septembru 2026. godine na istoku zemlje. Kada je u pitanju Francuska u aprilu i maju 2027. godine održaće se predsjednički izbori, a liderka desničarske stranke Nacionalno okupljanje Marin Le Pen trenutno je glavni favorit. 

Zato je logično pretpostaviti da Evropa možda želi da u Crnoj Gori izvrši eksperiment i vidi kako je to kada su oni koji naginju fašizmu i glorifikatori zločina na vlasti. Cilj ovog političkog eksperimenta bio bi da se EU pripremi za ono što njene članice, po svemu sudeći, čeka u bliskoj budućnosti, a to je dominacija ultradesnice i polako vraćanje fašizmu.

Nikad se ne zna, možda će po ugledu na Crnu Goru, gdje političke snage bliske Mandiću podižu spomenik četničkom koljaču Pavlu Đurišiću, u Berlinu uskoro podići spomenik Hitleru, Geringu, Ajhmanu… Možda Pariz rehabilituje predsjednika višijevske Francuske Filipa Petena.

Možda je Mandić samo probni balon, ili preteča neke nove fašizacije Evrope… Vrijeme će pokazati.