Uživancija

piše: Željko Vukmirović

Srpska crkva u Crnoj Gori uživa. I ne tiče se to samo kočoperenja po prisvojenim crnogorskim manastirima i crkvama koji su ih još prije više od sto godina dočekali na gotovo, niti prisvojenih šuma i zemljišta. Ne tiče se to čak ni ekspanzije građevinskih radova koje ovi „neimari“ pod profilom religijske zajednice preduzimaju u mjeri prema kojoj bi joj svaki iole ozbiljniji inostrani građevinski subjekt pozavidio. O, ne. 

Srpska crkva u Crnoj Gori uživa u poniznosti političara koje je iznjedrila višedecenijskim ulaganjima, mitovima, revizionizmom i upornim stvaranjem raznih incidentnih situacija. Tome doprinosi i besprekorna organizacija potekla iz sjevernog susjedstva, kao epiloga davnašnje frustracije i ideje hegemonije. Evropa je, sada već zatečena u lošoj računici, na to samo složno zažmurila. 

Za sve prosrpske i proruske političare u Crnoj Gori podrška srpskoj crkvi je izuzetno isplativa. Dokazano. 

A dokazano je i da su ostaci Demokratskog fronta, baš kao i srpska crkva, poodavno prepoznati kao remetilački faktor. Malo po lokalu, malo po regionu. Ili malo više po regionu, zavisi od funkcionalnog prisjećanja. 

Dokazano je i da svi vodeći akteri u vlasti znaju samo da zaposjednu pozicije koje im je obezbjedila akcija srpske crkve, te svoj položaj definišu besprizornim depotizmom i zavlačenjem ruke u državni budžet. Provociranje političkih incidenata je već nasljeđe koje ih obavezuje. 

Ponajbolji dokazi su statusi ljudi koji predstavljaju vlast u nekoliko opština. Svi od reda negiraju crnogorsku državu i naciju i svi od reda se i bukvalno kriju iza važećeg statusa srpske crkve. Posebno je zanimljiv slučaj gradonačelnika Nikšića Marka Kovačevića. Dokazano je da ta osoba ne raspolaže nikakvim političkim vještinama niti društvenim priznanjem. Osim ako podizanje srednjeg prsta na himnu Crne Gore ili povlašćeno mjesto na crnogorskoj svečanosti i provokativni govor nisu ultimativno znanje. 

A dokazano je i da je baš taj lik, kao i njegova partija, pretrpjela poraz na posljednjim izborima u Nikšiću 2025. godine. Dokazano je i da većina Nikšićana ne uvažava postavljene figure koje predstavljaju ostatke Demokratskog fronta, te da su te likove već viđene političke propasti spasili još ponizniji i još nemoćniji pripadnici Pokreta Evropa Sad, još važećeg premijera Milojka Spajića. O glasačima koji su na nikšićke izbore pristizali iz Republike Srpske pričaće se, vjerovatno, tek kada izborni turizam bude zaista definisan kao krivično djelo. 

Zato se Kovačevićeva partija postarala da odvoji neku sitnu paru na bilbord sa vaskršnjim sloganom i likom Marka Kovačevića. Nije poznato da li su slične slike lijepili i na jaja. Niti dokle ova posvećenost stvarno odlazi. 

Svejedno, još jednom je navodna odanost religiji u jednoj zvanično sekularnoj državi završila kao reklama koja dominira u centru grada. Uz to, šepurenje prosrpskih i proruskih ekstremista Nikšićem može se smatrati jedinim trendom koji je nastao u tom gradu nakon promjene vlasti u državi 2020. godine. 

Na kraju, dokazano je i da grad pod starateljstvom ostataka Demokratskog fronta i od brižnosti srpske crkve ne može da se pohvali čak ni nekim komunalnim napretkom, a kamoli primicanjem evropskom imidžu na koji se pozivaju sticanjem zvanja „evropske prjestonice kulture 2030. godine“ u kategoriji zemalja izvan EU. 

Moćno, a? Uživancija.