Manekeni „kosovskog zaveta“ i srbovanje uprazno

Piše: Balša Knežević

Profesionalno srBstvo u Crnoj Gori gotovo je upokojeno u duboku raku evropskih integracija i vraćanja na „fabrička podešavanja“ vjekovne crnogorske tradicije. Čini se da jedina „životna linija“ koja ovdašnje političko velikosrpstvo povezuje sa nacionalističko-hegemonističkim centrom u Beogradu ide preko Zete. I to ne cijele Zete, već samo preko Mojanovića i jedne pipunolike ćelave glave ispunjene bolesnom fascinacijom prema psihotičnom srpskom autokrati Aleksandru Vučiću.

Najnoviji dokaz da je većina ovdašnjih djelatnika koji su donedavno bili vezani za Beograd, srBstvo zamijenila evropejstvom sa sve Crnom Gorom u srcu, je i jučerašnja odluka Skupštine koja je usvojila predlog Zakona o statusu potomaka Dinastije Petrović Njegoš.

Predsjednik Skupštine Andrija Mandić nakon izglasavanja ovog zakona izrazio je uvjerenje da ćemo „krenuti i u proces vraćanja imovine Srpskoj pravoslavnoj crkvi“ i poručio da „vjeruje da ćemo vratiti imovinu našoj dinastiji Karađorđevića“. Ipak svo njegovo naknadno srbovanje ne može sakriti činjenicu da je Skupština upravo na čelu sa Mandićem juče zvanično potvrdila istorijsku činjenicu – da je 1918. godine nad Crnom Gorom sprovedena nasilna aneksija.

Mandić više nije za ovim stolom

Iz teksta Zakona koji je sinoć usvojen sa 40 glasova za, tri protiv i dva uzdržana, ipak neće biti izbrisana riječ „nasilna“, koja se odnosi na aneksiju Crne Gore od Srbije 1918. godine. Tu činjenicu ne može sakriti nijedan izliv bjelaške demagogije od strane Andrije Mandića.

Ali ovo nije jedini slučaj u posljednjih nekoliko dana da Mandić i njegova Nova srpska demokatija (NSD) iznevjere principe profesionalnog velikosrBstva.

Kada je izgledalo da će predlog deklaracije Demokratske narodne partije (DNP) Milana Kneževića o poništenju odluke o priznanju Kosova biti usvojen i u pljevaljskom parlamentu, na scenu je stupila Mandićeva NSD.

Predsjednik Opštinskog odbora NSD Pljevlja, poslanik Milan Lekić je po Mandićevom nalogu, poručio da će njegova partija i njen odbornički klub u Pljevljima sačekati da vide konkretne rezultate inicijative o povlačenju priznanja Kosova na teritoriji Opštine Zeta prije nego što donesu odluku o eventualnoj podršci takvoj ideji u Pljevljima.

Dario Vraneš i Miodrag Lekić ipak neće otpriznati Kosovo?

S obzirom da se konkretni rezultati „otpriznavanja“ Kosova u Opštini Zeta svode na politički egzibicionizam i jeftinu demagogiju u režiji Vučićevog podanika Milana Kneževića, sve su prilike da u Pljevljima ta inicijativa neće biti usvajana. Osim ako odbornici NSD u Pljevljima ne izvedu nešto na svoju ruku, mimo partijskog rukovodstva.

Mada, kada je u pitanju „otpriznavanje“ Kosova na lokalu, osim što to nema neke velike veze ne samo sa međunarodnom politikom, već i sa zdravim razumom, apsurdno bi bilo da političari u Crnoj Gori izglasavaju takve inicijative kada je zvanični Beograd odavno faktički priznao Kosovo kao suverenu državu.

Portal Aktuelno više puta je pisao da je na Kosovu odavno i zvanično počela primjena uredbe Centralne banke kojom se predviđa da je jedina dozvoljena valuta – euro. Takođe, od 1. januara 2024. godine ukinute su vize za nosioce pasoša Kosova. Neposredno nakon održavanja parlamentarnih i lokalnih izbora 17. decembra 2023. godine, Beograd je posle 12 godina odbijanja prihvatio i zvanične kosovske tablice na svojoj teritoriji.

Od 23. avgusta 2024. godine na sjeveru Kosova srpske vozačke dozvole su nevažeće i zamijenjene su kosovskim. Tu je i formalnost kao što je zatvaranje ekspozitura Pošte Srbije na sjeveru Kosova.

Još u novembru 2022. srpski policajci su podnijeli ostavke na službu u Kosovskoj policiji i razdužili svoju opremu, a srpski pripadnici policije nikad nijesu uspijeli da se konsoliduju i sada nemaju nikakav uticaj na sjeveru Kosova. A nakon 24. septembra 2023. godine i događaja u Banjskoj, srpski režim je izgubio i ”nezvanične” (čitaj kriminogene nap.a.) poluge moći na toj teritoriji.

U ”izdaju Kosova” uključili su se i Porfirije Perić i njegovi najbliži saradnici iz tzv. SPC, koji više ne govore o ”odbrani Kosova”, i ne pominju tu tabu temu. Vučić i njegov režim su već učinili sve da se suštinski učvrsti nezavisnost Kosova, a manje je bitno ko je i da li je, stavio zvanično potpis na više sporazuma o normalizaciji odnosa dvije države – uključujući Vašingtonski, Francusko-njemački i Ohridski…

Pipun se osamio na prvoj liniji odbrane “Kosovskog zaveta”

Jedini koji je izabrao da ne bude svjestan notornih činjenica i aktuelne društveno-političke realnosti je Milan Knežević. Mojanovićki poslušnik je odabrao, ili je bio primoran da odabere, da do kraja bude klovn velikosrpske hegemonije i konkretno Aleksandra Vučića. Domete takvog podaništva vidjeli smo u Botunu kada je Pipun izvodio niz tragikomičnih performansa – od valjanja po botunskom blatu pa sve do „samoprivođenja“ koje su beogradski tabloidi uživo prenosili.

Mandić je sa druge strane svjestan faktičkog stanja – dolaskom na proslavu 20 godina od obnove crnogorske nezavisnosti, pokazao je političku zrelost, kao i da prihvata realnost istorijskog trenutka. Nekadašnji prvi profesionalni Srbin Crne Gore, shvatio je da je fotelja predsjednika Skupštine u suverenoj državi mnogo udobnija pozicija od podaničkog valjanja po blatu ili asfaltu.

Zato je uloga „manekena“ koji će reklamirati odbranu „kosovskog zaveta“ i braniti „ugroženo srBstvo“ spala na Kneževića i šaku dajkovića i vraneša. Dok su sve ostale nekadašnje perjanice podaništva Beogradu u Crnoj Gori shvatile da im se „srbovanje uprazno“ uopšte ne isplati.