Spajke je samo opet zbrisao

piše: Željko Vukmirović

Sve što se dogodilo sa pokušajem smjene Andrije Mandića može da se svede na običnu provokaciju. Uostalom, politička grupacija koju Mandić predstavlja je ionako zahvaljujući čuvenoj provokaciji „ne damo svetinje“ došla do vlasti, pa zašto ne bi zahvaljujući provokaciji i opstala…To je nekako najzgodnije. A ispostavilo se i da ima prođu. 

Jasno je da sve što se dogodilo sa pokušajem smjene predsjednika Skupštine ne može da prođe kao običan parlamentarni proces. Niti može da prođe kao uvaženi demokratski poredak. Naročito ne može da prođe kao opšte prihvaćena civilizacijska tekovina. Očaj zbog gubitka vlasti je već daleko prihvatljivije razrješenje. Zapravo, provala očaja. Jer, nikome u izvršnoj vlasti nije bilo svjedeno.

Premijer Spajić je opet zbrisao. Čak je i sopstveni integritet doveo do besmisla onog časa kada je spoznao činjenicu da sa svim njegovim poslanicima niko od koalicionih partnera ne želi da rizikuje, pa su poslaničke kartice za glasanje određene za članove njegove partije jednostavno uklonjene. 

To nije bio nikakav organizacioni propust. Bila je to jasna poruka da kvorum koji je obezbjeđivao smjenu predsjednika Skupštine nije smio biti uspostavljen. A i sve ostale smjene bi onda mogle da stanu u red. 

Spajićeva bespogovorna poslušnost prema prosrpskim partijama u vlasti, srpskoj crkvi i srpskim nacionalističkim zamislima, te totalni izostanak političkog autoriteta, već je više puta potvrđivan. Ipak, ovo odbijanje evropskih preporuka, pa čak i ignorisanje osude odavanja počasti osuđenom ratnom zločincu, a samim tim i praktično biranje tabora koji negira genocid, dovode Spajića i njegovu partiju u rang najobičnijeg otirača. 

Istina je da su i razna prethodna Spajićeva činjenja kao premijera, pa i ona kada je bio ministar, upućivale na oholost karakterističnu za neznalice i folirante. Upravo iz tog razloga njegova iskazana potčinjenost i kukavička krotkost danas ne bi trebalo uopšte da iznenađuju. 

Iznenađuje indolentnost Evrope koja sa ovakvim Spajićem, pod uticajem Mandića i njegovih, računa na njega kao stvarnog sagovornika. Od toga nema ništa. Baš kao što nema ništa od nekakvog političkog jedinstva, na kojem insistira Marta Kos. A onaj „trojanski konj“ koji navodno ništa ne treba Evropi, sa ovim rasporedom u crnogorskoj vlasti, već je sada u njihovom dvorištu. I to je jedini stvaran posao koji je završio premijer Spajić. 

Zato se Spajke i ne ustručava da najavi povećanje plata i penzija. Kao totalno bestidnu kupovinu glasova pred izbore. Pa, iako je svoju karijeru započeo sloganom „tajno i organizovano“. To je bar davno prevazišao. 

Onda slijedi i savršena mogućnost. Kao stvorena za oholost trenutno vodećih političara u vlasti, prema kojoj će se na proljeće Evropska unija spominjati samo kao draga uspomena. Možda se ponekad tek rado sjete indiferentnog Satlera bez čijeg apatičnog prisustva gotovo da ništa ne bi uradili. Bio bi to sjajan epilog po ukusu prosrpskih partija. 

A Mandić? Njegova bježanija je već sada legendarna. Uradio je to na ulici jer su mu koljenice bile slađe od zaluđenog naroda, uradio je to sada u Skupštini, zbog fotelje i benefita. Uradiće to svaki put. Bježanija. Još kad krene da prosipa svoju patetičnu priču o srpskoj crkvi i svim bitkama za „ugroženi srpski narod“ – nikad kraja. 

Spajke je samo opet zbrisao.