Pod budnim okom Rusije

piše: Željko Vukmirović

Politički marketing ne trpi inertnost. Posebno takav luksuz sebi ne mogu da priušte prosrpski i proruski akteri u Crnoj Gori. I to naročito sada kada su zatečeni u nevolji prepoznavanja sopstvenih muljaža, na kojima zasnivaju ostvarivanje svojih interesa. 

Iako je zvanična najava pozitivnog crnogorskog raspleta sa evropskim integracijama posljednje što im je u životu trebalo, niko ne može sporiti da su se fino snašli, napravili lagani preokret, odjednom postali europejci. A onda zaglavili na svečanosti povodom Dana Rusije. 

Plavnica, Zeta, Crna Gora. 

Pokroviteljstvo ruskog ambasadora Aleksandra Lukašika podrazumijeva nadzor diplomate koji je od svog stupanja na dužnost u junu 2025. godine uspio da se gotovo hitno istakne stavovima i saopštenjima koji su doslovce okarakterisana kao klasična neprimjerena miješanja u unutrašnja pitanja Crne Gore. 

Za sve lakovjerne, upravo ova Lukašikova aktivnost predstavlja prapočetak političkog marketinga koji je morao biti podsjećanje svim prosrpskim i proruskim partijama u Crnoj Gori, te ovdašnjoj crnogorskoj javnosti, a onda i evropskim izaslanicima, da nikakav regionalni integracioni proces ne može proteći bez uticaja i uloge Rusije. 

Priznaćete, užasan posao. Naročito je užasan onaj dio sa raspoloživim kadrovima u Crnoj Gori, inače jednom društvu koje je ogrezlo u igrama osvajanja što ugodnijih pozicija u vlasti i eskalaciji realizacije ostvarivanja ličnih benefita. A to je već za priču…

Posebno je zanimljiv odabir reprezentativaca koji bi morali predstavljati proruske igrače u Crnoj Gori. A tu je već Lukašik morao mnogo toga da dovede u red. 

Sa predsjednikom Milatovićem mu je bilo lako. Brzo su prešli put od prve lekcije nakon Milatovićevog intervjua francuskom „La Croix“ pa sve do susreta sa generalnim sekretarom NATO -a, Mark Ruteom. Za Lukašika, ovaj odnos sa trenutnim crnogorskim predsjednikom, bez obzira na željeni utisak navodnih nesuglasica, može se smatrati – pod kontrolom. 

Uspostavljanje kontrole među prevejanim prosrpskim igračima je već sasvim druga priča. 

Rajo Evropa je tu morao da plati. Ova svečana prilika na Plavnici povodom Dana Rusije je za predsjednika crnogorske Skupštine zasigurno bila poželjna do prije nekih par godina. Sada, kada svoj karijerni komoditet vezuje za prosperitet koji podrazumjeva članstvo u evropskoj zajednici, Rusija tek provejava u Rajovom foliranju o bratskoj ljubavi i sličnim tričarijama. Ipak, kako je stigao na vrijeme da ostvari sasvim izvjesnu distancu u odnosu na srpskog predsjednika Vučića, Rajo je zaslužio svoje mjesto na prijemu. O tome šta će sve još morati da zasluži i plati ruskoj strani u daljem procesu evropskih integracija garantuje puno neizvjesnosti. 

Jer, niko ne želi da bude počišćen od strane Rusije kao Vučić. Takva ponižavanja nikome od prosrpskih igrača u Crnoj Gori nisu potrebna. Milan Knežević ili montirani mitropolit srpske crkve Metodije Ostojić znaju sve o tome. Zato je i prijem na Plavnici mirno i opominjujuće protekao bez njih. Nema mjesta, prodato. 

Prisustvo odabranih zvanica, te njihove pozicije na zabavi uz Raja Evropu, više izgledaju kao prigodna upozorenja za mnoge druge i navodno deklarisane ovdašnje prosrpske igrače da oko rasporeda prema kojem je Rusija prioritet, nema pogađanja. 

Imitacija bratstva i upriličeni prikaz prevazilaženja očiglednih podjela je neraskidivi dio političkog marketinga. Rasprodaja ove obmane je u punom jeku. Po akcijskim cijenama. 

Nema šale sa imperativom geostrateških interesa. 

Pod budnim okom Rusije.