Nema pogađanja sa okupacijom

piše: Željko Vukmirović

Srpska crkva gazi. Ultimativna organizacija srpskog nacionalizma i hegemonije redovno ubira benefite desanta iz 2020. godine i realizacije projekta „litije“. Završavaju posao. I gomilaju materijalna dobra za koja niko više neće moći da kaže da pripadaju Crnoj Gori. Niti crnogorskom narodu. 

Znate već, privatna svojina je neprikosnovena svojina. 

Danas, stvarno bi bilo zanimljivo samo zamisliti reakciju, recimo, stvarnih oslobodilaca Podgorice, dakle pripadnika partizanskog pokreta, da im je neko 19. decembra 1944. godine rekao da će ijedan dio teritorije tada razrušene varošice koju su upravo oslobodili biti za nekih 80 godina kasnije poklonjen političkom subjektu srpskih nacionalista koji su raširenih ruku dočekivali fašističkog okupatora. Osnovana je sumnja da bi, prema okolnostima tog vremena, rječitom nosiocu takve mogućnosti bio ‘ladno isporučen kompletan sadržaj punog šaržera u glavu. Čak, kvota za tu soluciju bila bi izuzetno mala. 

Danas, pak, to izgleda sasvim drugačije. Ili naopako, kako vam drago. 

Podgorički gradski odbor političke partije Pokret Evropa sad je samo dan uoči prigodnog poklona srpskoj crkvi dala „punu i nedvosmislenu“ podršku gradonačelniku Saši Mujoviću. Dakako, oni su na umu imali početak realizacije nužnog civilizacijskog projekta kolektora oko kojeg se u prethodnom periodu digla teška i primitivna larma u produkciji jedne ovdašnje prosrpske političke stranke. 

Ono što su prećutali je da će već sljedećeg jutra biti učinjen totalno nezamisliv gest poklanjanja crnogorske teritorije religijskoj zajednici koja u suštini svog djelovanja negira postojanje crnogorske nacije i države. Baš onoj istoj zajednici koja je već zaposjela postojeća crnogorska istorijska nacionalna dobra, organizovano i nasilno. 

Ili se možda okupacija i sva stradanja crnogorskog naroda od prije sto godina ne važe? Ili je neizostavno potrebno potvrditi tu okupaciju nekom novom, sto godina kasnije?

Priča sa legitimitetom srpske crkve u Crnoj Gori je i pravno i istorijski izrešetana stvar. Dalje rešetanje pripada aspektima modernog doba prema kojem je ova religijska zajednica kompromitovana ponajprije onom zvaničnom presudom jednog evropskog suda da je učestvovala u najtežim djelima protiv čovječnosti i ljudskog dostojanstva. A onda i svim potonjim aferama u vezi pedofilije, distribucije narkotika ili tek prikazivanja bogaćenja s pogledom na dominaciju u građevinarstvu ili onu na vozni park njihovog sveštenstva. 

Nego, nikad dosta dokaza. Trenutna izvršna vlast u Crnoj Gori je toliko ponižena uzmicanjem pred srpskom crkvom da je za tako nešto neophodno smisliti neko drugo ime. Sa sve napomenom da nijedan kolektor tu štetu već sada ne može prečistiti, spaliti ili odagnati nekim poznatim biološkim ili hemijskim tretmanom. 

Ukratko, pritisak srpske crkve raspolaže svim povlasticama koje jedna okupacija podrazumjeva. A sadašnja uslužna, krajnje nemoćna izvršna vlast, tako brižljivo postavljena kalkulativnim rješenjima, tupavo trpi iživljavanje. Iako, kada bi vlast stvarno bila vlast, a ne ovaj kukavički raspad, cijela priča je lako razrješiva. 

Nema pogađanja sa okupacijom.