Negiranje autokefalnosti kao akt opravdavanja nepočinstva crkve Srbije

Piše: Tijana Lopičić

Nedavno je Spoljna obavještajna služba Rusije (SVR) objavila da će carigradski patrijarh Vartolomej dodijeliti autokefaliju Crnogorskoj pravoslavnoj crkvi, kvalifikujući taj čin kao „novi raskol u pravoslavlju“. U saopštenju se tvrdi da patrijarh Vartolomej, koji je, prema njihovom narativu, „izazvao raskol u Ukrajini“, nastavlja svoju navodno  „raskolničku djelatnost u pravoslavnom crkvenom prostoru“.

Nažalost, ovo je još jedan jasan pokazatelj koliko u 21. vijeku crkva igra krucijalnu ulogu u sprovođenju geopolitičkih planova velikih sila. 

Upravo zato danas svjedočimo novom talasu negiranja postojanja autokefalnosti tradicionalne Crnogorske pravoslavne crkve, koja je, nestala nakon što je kralj Aleksandar Karađorđević platio 1.5 miliona franaka, i stvorio ovu današnju Crkvu Srbije, koja je potom dobila Tomos vaseljenskog patrijarha Meletija IV i Svetog sinoda Vaseljenske patrijaršije u Carigradu, 19. februara 1922. godine.

Nije potrebna nikakva posebna filozofija do toga da se samo pažljivo pročita pomenuti Tomos, u kojem jasno i nedvosmisleno piše da su u sastav netradicionalne i okupatorske crkve ušle dvije autokefalne crkve: Karlovačka i Crnogorska.

Kolika je neznavenost među vjernicima Crkve Srbije, ali i snaga političko-crkvene manipulacije, pokazuje i činjenica da su 2020. godine pokrenute litije, u kojima su neki učestvovali zbog finansijskih benefita, a drugi pak iz pukog neznanja, braneći crnogorske manastire i crkve od sopstvene države, kojoj ti objekti istorijski i pravno pripadaju. 

Da je riječ o matrici koja već decenijama na identičan način implemetira na prostoru Crne Gore, podsjeća nas i primjer pokojnog mitropolita Amfilohija Radovića, koga danas mnogi proglašavaju za sveca Crkve Srbije.

Amfilohije se 10. juna 1992. godine obratio Svetom arhijerejskom saboru Ruske pravoslavne crkve (RPC) sa zahtjevom da se iz diptiha Ruske crkve iz 1850. godine izbriše podatak o autokefalnosti Crnogorske mitropolije, budući da je ona, na osnovu tog dokumenta, upisana i u „Sintagmu svetih kanona“ iz 1856. godine.

Da paradoks bude veći, godinama kasnije, dobili smo javno priznanje od strane mitropolita Amfilohija da je Crnogorska crkva ipak bila autokefalna:

“Bila je samostalna u punom smislu riječi od vremena ukidanja Pećke patrijaršije 1766. godine, pa se onda zvala, u to vrijeme zvala autokefalna, zato što je to jedina eparhija Pećke patrijaršije koja je bez prekida ostala do današnjeg dana, zvala se u to vrijeme autokefalna jer je ona stvarala državu“, izjavio je svojevremeno Amfilohije.

U moru prvorazrednih istorijskih činjenica koje nepobitno dokazuju da je Crnogorska pravoslavna crkva bila autokefalna, poražavajuće je svjedočiti moći mantije koja od svojih vjernika stvara pokorne žrtve kulturnog genocida.

Pojedinci, obavijeni strahom od nekakvog svetosavskog boga, nijesu u stanju kritički promišljati niti uvidjeti kakva nepočinstva okupatorska Crkva Srbije pun vijek sprovodi u Crnoj Gori.