Što se otpriznavali, otrpriznavali ste

piše: Željko Vukmirović

Lokalno otpriznavanje Kosova je ovih dana napravilo urnebesan krug. Od uvijek raspoložive političke provokacije do potpuno ogoljene sprdnje. Doduše, kao provokacija, otpriznavanje se oduvijek kretalo isključivo u zoni iracionalnog. Mada, mnogi su napravili zavidne karijere svojatajući Kosovo tu i tamo, busajući se nekom ljubavlju i odanošću koja ih, uistinu, nije ni očešala u prolazu. Ali, valjala im je zato po kafanama, skromnim skupovima, litijaškim šetnjama srpske crkve…

Čak, mnogi od današnjih mlađih političara koji se predstavljaju braniteljima Kosova, tamo nikad nisu kročili nogom, a o stvarnoj istoriji te balkanske teritorije raspolažu tek sa par mitova, nerazumnim bijesom i stavovima koji nemaju uporište u stvarnosti i logici. I to bi bilo sve. 

Danas, gotovo svi raspoloživi „otpriznavači“ Kosova rado zaboravljaju da su sadašnje srpske vlasti raznim dogovorima i pod pokroviteljstvom Evrope, pa još i u raznim formama, već nezvanično priznali tu državu. 

Znaju to i predstavnici ovdašnjih vodećih prosrpskih partija. Oni, pak, samo braneći svoje karijere i zauzete pozicije u vlasti pronalaze prostora da demagoški ili tek obmanjujući narod lošim fintama ostanu u igri pustih obećanja koja ponajprije izazivaju podsmijeh. No, kako je i to u politici sasvim legitiman marketing, ispada da raspoložemo velikim brojem jurišnika za Kosovo koji sa sasvim upriličene distance obavljaju svoje jurišničke poslove. 

Lokalne vlasti u Zeti i Pljevljima ionako nemaju nikakvu političku moć na koju bi se ozbiljan čovjek zainteresovano osvrnuo. A nije ni neka muka utvrditi kako njihov dosadašnji učinak svakako nema veze ni sa prosperitetom opštine, a kamoli sa nekim pravnim dejstvom koje bi uticalo na promjenu vanjske politike Crne Gore. Ove ponude sa srpskog šovinističkog bunjišta ni na koji način ne mogu uticati na integracione procese Crne Gore, a i predstavljaju podsmješljive ideološke deklaracije lišene bilo kakvih institucionalnih posljedica. Recimo, društvo se po Zeti i Pljeviljima malo razvaselilo, niko se na taj nered neće posebno osvrnuti. 

Zanimljivije od svega su partijske odluke. Predsjednik Skupštine Mandić neće da ima posla sa otpriznavačima Kosova, a i tu je sugestiju prenio i na Nikšić, pa ovaj grad sada dobija i sasvim drugačija obilježja od one srbijanske „Bitke za Nikšić“ na koju su potrošeni toliki resursi i koja je toliko uzurpatorski dominirala u vrijeme izbora, uvoznih grupa i stvaranja incidentnih sitiuacija. Prema novim okolnostima nikom se od srpskih galamdžijskih asova ne istrčava u vrijeme dogovora sa Evropom. 

Još kada tome pripišemo ućutkivanje mlađanog Šubare kao istaknutog prozaično ekstremnog dijela Mandićeve stranke, malo sprdnje je gotovo neizbježbna stvar. 

Trenutna izvršna vlast je ovog trenutka ionako opterećena ratobornim skupštinskim prozivkama „aj doći“ i što ćeš ti“, te karijernim svađama koje će već eskalirati u predstojećim mjesecima tek da se sprdnja sa otpriznavanjem Kosova suoči sa svim primitivnim likovima koji su ogrezli u zabludama i sopstvenim neznanjima. Pa, iako je stvar užasno lako rješiva. 

Što ste otpriznavali, otpriznavali se.