Ljubav koja pamti srpski teror

Piše: Tijana Lopičić

Predsjednik Srbije Aleksandar Vučić nedavno se obratio građanima Crne Gore nakon što je dobio poziv za proslavu 20 godina od obnove crnogorske nezavisnosti.

„Vi nama nijeste smetali, doživljavali smo vas kao sestre i braću i željeli smo da živimo u istoj državi sa vama. Priznajem, krivi smo i izvinite što smo vas voljeli više nego vi nas“, izjavio je Vučić.

Nekako se nameće zadatak da izliječimo ovo Vučićevo slomljeno srce i da mu pokažemo kako je kroz istoriju zapravo izgledala „bratska ljubav“. No, prije toga, trebalo bi Vučiću obezbijediti  stručnu pomoć kod srpskog pshoterapeuta dr. Zorana Milivojevića ili makar mu obezbijediti primjerak knjige Formule ljubavi, kako bi spoznao da disfunkcionalni odnos između Srbije i Crne Gore nikada nije ni mogao stvarati ljubav.

Prvo, Srbija je veliku „bratsku ljubav“ iskazala  sredinom 1897. godine kada je donijela Zakon o zabrani useljavanja Cigana i Crnogoraca. Zakon je donijela vlada Vladana Đorđevića, čime je otpočeo progon Crnogoraca iz Srbije i zabrana njihovog ulaska u zemlju. Parola je bila jasna: „Cigane i Crnogorce treba bez obzira vraćati sa granica.“

Disfunkcionalani odnos između Srbije i Crne Gore nikada nije ni mogao stvarati ljubav

Drugo, vremenom se ta  ljubav još rasplamsala te su je naši crnogorski preci osjetili kada je Srbija 1918. godine okupirala i anektirala Crnu Goru. Tada su uvedeni policijski čas i zabrana nošenja oružja, što je 23. oktobra 1918. godine naredio major Svetolik Nikolić. 

Ubrzo potom organizovana je nelegalna i neligitimna Podgorička skupština o čemu  je pisao, jedan od najznačajnih srpskih pravnika i veliki autoritet, akademik Živojin Perić, koji u svojoj pravno-istorijskoj studiji “Crna Gora u Jugoslovenskoj federaciji”, objavljena 1940. godine, to pravno dokazuje.

Perić ističe, da je naziv i sami zadatak akta Podgoričke skupštine ustanovio samonazvani Centralni izvršni odbor za ujedinjenje Srbije i Crne Gore, na sjednici 07. novembra 1918. godine, u Beranama. No, odbor koji je donio odluke o prisajedinjenju Crne Gore Srbiji, organizovala je vlada države Srbije bez učesnika iz Crne Gore. Dakle, ni nijedan legalni državni organ, niti bilo koji politički subjekt, nije učestvovao u donošenju odluke o formiranju tog odbora.

Svetozar Tomić, državljanin Srbije sa jasnom agendom, organizovao je odbor i bio “glava odbora”. Imenovao je Pera Kosovića, takođe državljanina Srbije, kao i dva crnogorska državljanina Janka Spasojevića i Milosava Raičevića, koji su prethodnim radom dokazali da će dosljedno izvršavati stavove vlade Srbije.

U daljoj pravno-istorijskoj studiji Perić ukazuje na neregularnost, antidemokratičnost i necivilizovanost izbora. Narodne poslanike, one za koje su znali da će zastupati bespogovorno stav prisajedinjenja, birali su protivzakonito, kršeći važeći Zakon o izboru narodnih poslanika i tadašnje pravilo koje je važilo u svim evropskim zemljama. No i sam proces izbora sproveden je bez: biračkih spiskova, bez utvrđivanja identiteta, bez utvrđivanja prava glasa uopšte, bez pravnog određenja subjekata koji imaju pravo podnošenja kandidatskih lista, bez biračkih odbora, bez određenja kvoruma na zborovima i sjednicama povjerenika, izbori koji nijesu ni realizovani u nekim kapetanijama…

Sramna i nelegitimna podgorička skupština

Treće, ekspanzija „bratske ljubavi“ nastavila se kroz period bijelog terora. Američki list Chicago Tribune je 1919. godine pisao da Crna Gora, „pod srpskom okupacijom, predstavlja mjesto najkrvavijeg pokolja u Evropi“. Koliko je samo “ljubavi” bilo u riječima srpskog ministra unutrašnjih poslova Nastasa Petrovića, koji je avgusta 1924. godine, na sjednici beogradskog parlamenta, izjavio: „Nećemo više ubijati, kao naši prethodnici, žene i djecu.“

Četvrto, od te silne „ljubavi“ izbrisali su crnogorsku državu sa mape, crnogorsku naciju, spalili preko 5.000 kuća, ubijali stanovništvo i ukinuli autokefalnu Crnogorsku pravoslavnu crkvu. Crna Gora je postala dio Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, a potom na prostoru teritorije koja je pripadala do tada Crnoj Gori počinili jedan od najstrašnijih zločina – Masakr u Šahovićima, 9. i 10. novembra 1924. godine.

Peto, Crna Gora je pod čizmom velikosrpske ideologije učestvovala  i u napadu na Dubrovnik 1991. godine, što je dovelo do značajnih materijalnih razaranja, civilnih žrtava i međunarodne osude. Sramota koja će zauvijek ostati upisana na stranicama crnogorske istorije, ali i jasan pokazatelj šta znači kada se upravljanje preseli u centar Beograda.

Šesto, ne samo što takvom propagandom trujete srpsku naciju, navodeći je da glorifikuje četničku ideologiju i presuđene ratne zločince, već time trujete i okolne zemlje, koje pod velikosrpskom intenzivnom propagandom umišljaju da su četnici zaista bili antifašisti i da su ih navodno komunisti i komunistička politika nepravedno proglasili fašistima.

Na kraju, nije ni riječ o otcjepljenju Crne Gore od Srbije, već o obnovi nezavisnosti koju je Crna Gora izgubila 1918. godine, kao akt te „bratske ljubavi“. Onda je sasvim razumljivo što želimo da postanete potpuno indiferentni prema Crnoj Gori i da napokon naučite da vodite računa o sopstvenom dvorištu.